Een verhaal dat spijtig genoeg herkenbaar is onder dakdekkers…
Af en toe heb je een gesprek onder vakmensen dat je bijblijft.
Dit was er zo één.
Onlangs vertelde een van mijn klanten mij tijdens een online meeting een verhaal waar ik sindsdien nog vaak aan terugdenk.
Hij werkt al enkele jaren zelfstandig en, net als zovele anderen, heeft ook hij moeite om goede medewerkers te vinden. Helaas is dat vandaag de dag de realiteit in onze sector. Ervaren dakwerkers zijn schaars, de loonkosten liggen hoog en iemand in dienst nemen is een grote financiële stap.
Daardoor hebben veel zelfstandige dakwerkers een andere manier gevonden om dat op te lossen. De meesten onder jullie zullen dat ongetwijfeld al gezien hebben.
In plaats van personeel aan te nemen, slaan zelfstandige dakwerkers de handen in elkaar. De ene haalt een project binnen, de andere springt mee in en factureert zijn uren. Bij het volgende project zijn de rollen omgekeerd.
Het is een systeem dat gebouwd is op vertrouwen, wederzijds respect en elkaar vooruit helpen.
Persoonlijk vind ik dat een prachtige manier van samenwerken.
En precies daar begint dit verhaal.
Mijn klant werkte samen met een andere zelfstandige dakwerker. Het was een vrij recente samenwerking. Ze hadden nog maar enkele projecten samen uitgevoerd, maar het voelde goed aan.
Volgens hem was dat exact het type collega waarmee je graag op een dak staat.
Hardwerkend.
Eerlijk.
Betrouwbaar.
Aangenaam om mee samen te werken.
Een goeie stielman.
Zo iemand waarvan je zegt: “Met die gast wil ik morgen opnieuw op een dak staan.”
Tot de realiteit hen inhaalde tijdens de renovatie van een plat dak, een werf die door zijn collega was aangebracht.
Ongeveer halverwege de werken begonnen ze te merken dat er iets niet klopte. De materiaalvoorraad op de werf slonk snel. Té snel, in verhouding tot de voortgang van de werken.
Terwijl de werf nog lang niet afgewerkt was, werd pijnlijk duidelijk dat de benodigde materialen zwaar onderschat waren.
De oorspronkelijke materiaalbegroting bedroeg ongeveer €5.750.
Naar het einde van de werken toe was er al meer dan €7.500 aan materialen uitgegeven. Bovendien moesten er nog materialen, die normaal altijd in de camionette liggen, bijgehaald worden om de werken te kunnen afronden. Uiteindelijk liepen de materiaalkosten op tot net geen €8.000.
Mijn klant zuchtte en zei iets dat me echt raakte.
Hier staat een eerlijke, hardwerkende vakman dagenlang zijn voeten af te draaien in temperaturen waar je letterlijk misselijk van wordt.
En op het einde van de rit heeft hij nog niet eens zijn eigen loon verdiend.
Niet omdat hij lui was.
Niet omdat hij prutswerk afleverde.
Niet omdat de klant niet betaalde.
Maar simpelweg omdat de ramp al begonnen was vóór de eerste ladder tegen de gevel stond.
En als voormalige zelfstandige dakwerker vind ik dit oprecht triest. Pijnlijk om te horen eigenlijk. Want ja, ik weet precies hoe het voelt. En ik wéét dat ik niet de enige ben.
Dit is zuurverdiend leergeld. En de meeste dakwerkers, en alle andere aannemers eigenlijk, hebben ooit hun leergeld op deze manier betaald.
Door de jaren heen, en zeker tijdens mijn jaren als consultant, heb ik dit veel te vaak zien gebeuren.
En precies daarom doen wij bij RCP wat we doen.
Wij vinden dat dakwerkers hun kost moeten verdienen met hun harde werk en vakmanschap.
Niet zich uit de naad werken om vervolgens geld te verliezen door vermijdbare fouten in de calculatie.
Een goede calculatie is geen papierwerk.
Ze is een levend archief van wat uw projecten u werkelijk opleveren. En soms, zoals in dit verhaal, van wat ze u gekost hebben.
Dat is precies waarom een goede calculatie de basis vormt van een rendabel project en uiteindelijk ook van een gezond en groeiend bedrijf.
Of u nu iemand zoekt om uw offertes uit te werken, een degelijk calculatiesysteem wilt opbouwen, uw bestaande calculaties wilt verbeteren of gewoon een tweede paar ervaren ogen wilt laten meekijken voordat u uw prijs indient, wij helpen u graag.
Want eerlijke, hardwerkende dakwerkers verdienen het om beloond te worden voor hun werk.
De stiel is al hard genoeg zonder dit ook nog te moeten incasseren.
Wie heeft ooit iets gelijkaardigs meegemaakt en durft daar eerlijk voor uit te komen?
Dan hoor ik graag uw verhaal.
Want onder vakmannen zou hierover toch gewoon gesproken moeten kunnen worden.
Edwin